Een tijdje geleden kreeg ik van een vriendin te horen dat ze ooit heel even heeft getwijfeld of ik misschien ook op vrouwen val. Haar mening baseerde ze niet op eventuele lesbische kenmerken die ik zou bezitten, – ik heb namelijk geen wenkbrauwpiercing, ben ik totaal anti-balvaardig en doe ik nog altijd liever sexy dansjes in roze jurkjes dan dat ik Adidasbroeken draag – maar op mijn gebrek om me langdurig te binden aan mannen.

Nou vind ik het totaal niet erg als mensen me een lesbische geaardheid aanpraten, evenmin als mensen me als heteroseksueel of pseudo-hermafroditist bestempelen; ik weet namelijk al meer dan 20 jaar heel goed hoe ik in elkaar zit. Het gegeven dat deze lesbificatie gekoppeld wordt aan mijn onvermogen lange stabiele relaties met mannen te onderhouden is echter wel een beetje kak. Naast dat ik me nu dus druk moet maken om op mijn 45^ste met 10 katten alleen te zijn (ik houd sowieso meer van honden), moet ik me ook nog druk maken over het feit dat ik schijnbaar lesbisch ben als ik niet linea recta een mannelijke ‘verkering’ krijg. Well…..bring on the willies!

Ik werd vroeger nogal vaak bestempeld als braaf en schattig en ook mijn bijnaam ‘lieve juutje’ werkte niet echt libidoverhogend. Van nature heb ik niet al te lage stem…laten we zeggen dat ik klink als een koornicht zonder adamsappel wiens ballen nog niet zijn ingedaald. Daarnaast denken mensen ondanks mijn boobies nog steeds vaak dat ik nog geen 18 ben (bedankt) en kan ik ook niet zwoel dansen of enige vorm van sexappeal uitstralen. Reden genoeg om toch enigszins mijn zwoelheidfactor te verhogen.
Omdat ik ook stoer wilde zijn en mannen wilde laten inzien dat ik naast braaf knuffelen ook ontzettend kinky kan zijn, ging ik dus maar iets verzinnen om van mijn ´schattige´ imago af te komen. Geen zwoele heupwiegende dansjes of zorgvuldig flirten…nee, vanuit mijn onderste borrelde iets heel anders op…een aangeleerde gewoonte die me uit elke ongemakkelijke situatie zou helpen….De euforische oplossing genaamd: vieze grapjes.

Ik ken genoeg vrouwen die onzeker worden van mooie mannen, ik ben er zeker ook een van. Hoewel ik ook ga stamelen, stotteren en heerlijk onhandig word los ik dit ‘onzekere’ probleem vooral op door het tappen van vieze moppen. Van piemels tot poepjes, het kan me niet vies genoeg zijn. De ongemakkelijke stiltes worden zo vermeden, omdat er genoeg mannen zijn die willen praten over piemels en poepjes…..maar is dit wel iets waar ze met vrouwen over willen praten? Enig sexappeal is nogal snel verdwenen als een gesprek begint met ‘Ook zo gek op poepen?’.

Door deze ‘reputatie’ die mijn zelf gecreëerde ‘wannabee’ sexappeal heeft veroorzaakt, verdwijnt enige spanning tussen hete mannen en mijzelf……Grappen maken over je liefde voor piemels schrikt op een of andere manier mannen toch af en voorkomt dat deze penisgrapjes in de praktijk worden uitgevoerd. Hoewel ik heerlijk kan filosoferen en er ook wel degelijk een deel van mijn hersenen is dat niet over piemels wil praten, ben ik een beetje gewend geraakt aan deze ‘rol’ van penisjoker. De lesbificatie die mij hierboven werd opgelegd is dus ergens mijn eigen schuld, want de drang om sexy te zijn in de vorm van ‘vieze grapjes’ heeft me de das om gedaan. Ik walg normaal van goede voornemens en zal ook altijd een vieze kleine stinkerd blijven, maar misschien wordt het tijd om voor even mijn vieze grapjes door de wc te spoelen…..

en natuurlijk is deze blog niet compleet, zonder jullie een GEWELDIGE KERST EN GELUKKIG 2012 te wensen! En aan al mijn lieve schatjes, mijn zussen, Musketiers, de Gaaspmeisjes en aan al mijn Amsterdamse en Brabantse scheetjes: super bedankt voor een geweldig jaar.

♥

Voordat ik verder ga met deze post, wil ik jullie er even op wijzen dat het er deze keer iets anders aan toe zal gaan dan bij mijn voorgaande posts. Hoewel ik vaker een poging doe mijn serieuze kant te tonen, gaat dit toch wel vaak gepaard met veel sarcasme en vieze grappen. Dit keer betreft het echter een bericht dat ik uiterst serieus neem en ook op die manier op iedereen over wil brengen. Een bericht dat ook beschikbaar is voor eventuele docenten op mijn school  en waar ik uiteindelijk ook iets mee hoop te bereiken. Een bericht dat mijn ´simpele´ en goedkope humor niet nodig heeft om bij mensen binnen te komen.

Hoewel het me frustreert dat alles draait om kopen en consumeren, heb ik deze frustratie tot vorig jaar niet echt mijn leven laten beheersen. Eigenlijk pas sinds mijn studie ben ik me echt bewust van de manier waarop we beïnvloed worden door – onder andere – de media. Niet deelnemen aan deze maatschappij, waarin alles draait om geld, zou funest zijn, dus echt een keuze om niet te consumeren heb ik nooit gehad. Dit is ook precies waar mijn frustratie vandaan komt; het feit dat mensen niet beter lijken te weten dan dat ze passieve consumenten zijn in onze maatschappij.

Veel dagelijkse mediabeelden – van tijdschriften tot bushokjes – zijn impliciet bedoeld het consumentisme te bevorderen. De media laten ons ‘denken’  dat we bepaalde spullen nodig hebben en sturen onze gedachten, terwijl wij natuurlijk nooit zullen toegeven dat iemand anders dan wijzelf de macht heeft over wat wij denken en willen. Dit fanatieke ‘consumentisme’ gaat veel verder dan de aanschaf van levensmiddelen. De grootste levensbehoeften lijken in onze maatschappij de laatste tijd de vorm van een scherm te hebben.

Als shopverslaafde en eveneens geprogrammeerde consument vind ik het moeilijk dit ‘koopgedrag’ af te keuren. Het gaat me ook zeker niet om het feit dat iedereen moet stoppen met consumeren in het algemeen, maar dat we ook af en toe tegen de geldstroom in mogen zwemmen en moeten kijken naar wat er werkelijk gebeurt in de wereld. Er is meer dan alleen geld. Veel mensen hebben een ‘bord voor hun kop’ en zien niet wat er zich afspeelt buiten hun kleine kapitalistische wereldje. Een ‘bord’ dat tevens vanzelfsprekend gevuld is met eten.

Achter de kapitalistische geld beluste mondiale machten schuilt een andere wereld, een derde wereld. Een wereld waarvan de armoede in stand wordt gehouden, zodat wij kunnen blijven consumeren, zodat wij de rijen achter de kassa’s kunnen vullen.  Een wereld die het object is van goede doelen: goede doelen die naar mijn mening de plank volledig misslaan. Geld investeren in arme landen levert niets op als wij op deze manier door blijven gaan met leven. Want waar denken jullie dat al die producten die ons leven beheersen worden gemaakt? Waarom hebben deze derde wereldlanden immense schulden? De drang van Nederland en van andere grote vervuilers is groter om de rijen achter de kapitalistische kassa’s te behouden, dan om de voedselrijen in derdewereldlanden terug te dringen.

Hoewel dit misschien niet helemaal duidelijk over kan komen, aangezien ik mijn mening ook baseer op veel literatuur die ik voor één van mijn vakken – media activism – heb moeten lezen, hoop ik toch dat ik enigszins bewustzijn bij kan brengen over de corruptie van het kapitalisme en consumentisme. Voor dit vak heb ik een soort mini-actie opgezet genaamd ‘Which queue are you in?’. De overkoepelende gedachte die mijn idee heeft vormgegeven heb ik hierboven al kort weergegeven. De kern echter, zal ik hieronder expliciteren:

In onze ‘eerste’ wereld werd de dood om Steve Jobs door miljoenen betreurd. Hij was immers een ‘held’, want hij zorgde voor nieuwe technologische ontwikkeling en een letter in een nieuw tijdperk – de I. De immense populariteit van de I-pod, I-phone en I-pad zorgde voor een enorme wereldwijde  hebzucht. Maar terwijl zijn dood –  op een relatief vroege leeftijd – miljoenen aan het rouwen bracht, sterven er jaarlijks miljoenen door honger……heeft iemand hierom gerouwd?

Ik zeg niet dat iedereen hier dagelijks mee bezig moet zijn, dat het leven gebaseerd moet zijn op het leed van anderen. Het zou alleen fijn zijn als iedereen, in elke rij achter de kassa even denkt aan mijn bericht. Want terwijl deze blog is geschreven zijn zeker 200 mensen door honger om het leven gekomen. Terwijl ons haastige leven en de grote hebzucht ons van rij naar rij doet gaan, zeurend om elke minuut die we moeten wachten achter de kassa, sterft er elke 6 seconde een kind door gebrek aan eten. Een kind dat slechts voedsel op zijn/haar verlanglijstje zou hebben staan.

In welke rij sta jij……?

Afbeeldingen poster:
Kate Holt http://1.bp.blogspot.com/-nzHvptM_jjU/Ti1scjmdOsI/AAAAAAAAADk/QP98wEIPseI/s1600/_MG_7666.jpg
Mel Kirk http://randommel.com/wordpress/wp-content/uploads/2011/03/photo-73.jpg

Ik ben bijna jarig
bijna word ik oud
verstandig zijn is nu belangrijk
nooit meer ben ik stout.

Volwassen en volgroeid
goede keuzes maken
blubberende billetjes
tepels die mijn navel raken.

Werken en verdienen
huisje boompje beestjes
nog maar enkel dronken worden
op achterlijke feestjes.

Vieze grappen uit den boze
verstand komt met de jaren
grijze haren, versleten gewrichten
verlies van wilde haren.

…

Maar ik voel niet de kriebel
om verstandig goed te doen
ik wil lekker wiebelen
lekker hier en daar een zoen.

Lekker scharrelen en ruiken
poepen in het wild
plassen in kleine straatjes
mijn borstjes zijn altijd gewild.

Vieze grappen blijven maken
penis hier, poepje daar
knuffelen met alle mannen
geen afstand doen van wild haar.

Ik kan dan wel verstandig worden
maar dat gaat toch niet zo snel
opeens saai, nors, pessimistisch
dat is echt geen kinderspel.

Dus voor nu blijf ik lekker jong
en grap ik over vieze dingen
ben ik onwetend en oncharmant
en blijf ik het tietenlied meezingen.

Onvolwassen schaamteloos
genietend van de twintig
als mijn tepels mijn navel raken
dan is het omdat ik dubbel lig.

Amen.

Dat iedereen anders is ontken ik echter niet, maar het feit blijft dat mensen zo volgestopt zitten met vooroordelen en generalisaties dat ze zich gewoon niet kunnen verplaatsen in anderen. Hoe vaak krijg je wel eens te horen ‘Echt waar, lust je dat niet?’ ‘Hoe kun je daar nou niet van houden?’ ‘Kun je dat echt niet?’ ‘Hoe kun je hem nou niet leuk vinden’ und so weiter (= Duits, google het maar).
Hoewel er dus beweerd wordt dat iedereen anders is, zijn veel mensen bezig dit ‘andere’ naar een algemene mening te vormen….een beetje ingewikkeld misschien….laat ik uwe heiligheid snel wat voorbeelden schenken.

Mijn oppaskindje van 5 beweerde bijvoorbeeld dat ik wel een stuk op oppaspapa’s fiets kon fietsen met 3 kinderen erop (4, als je mijn eigen jeugdige bodemloze vetput meerekent). Ik kan dat niet, dat weet ik. Ik heb namelijk al bijna geen kracht in mijn bovenlichaam om überhaupt mijzelf vooruit te krijgen, laat staan 4 homo sapiens op 1 fiets. Maar ik kon dat volgens dat kleine hummeltje wel en half huilend deed ze boos haar armen over elkaar.
Gelukkig is ze 5 en heeft ze zo’n lief snoetje dat ik het haar vergeef dat ze zich niet in mijn wereldbeeld kan verplaatsen. Echter, de rest van de boven 5-jarige wereld heeft ook problemen met empathiseren.

Ik lust geen jonge kaas, tomaten en nog wat andere eetwaren. Daarentegen ben ik verliefd op piemels zelfgemaakte tomatensoep en tomatensaus en vind ik tosti’s zonder kaas weer enorm onsmakelijk. Als kaas gesmolten is lust ik het namelijk wel.
Een rare viesneus ben ik, volgens een grote groep mensen. De overgebleven veroordelaars (dit is geen woord, maar het kan me geen kontje uitmaken) die vinden dat ik alles moet ‘leren’ eten of dat ik een slechte opvoeding heb genoten, omdat mijn ouders me niet alles hebben laten eten.

Nou menseltjes: Ik zou willen dat mijn smaakpapillen een andere verbinding maakte naar mijn hersenen zodat ik wel rauwe tomaat en ongesmolten jonge kaas lust, maar ik vind het SMERIG. Dat is mijn mening, geen fopje of aandachttrekkerij, maar mijn eigen innerlijke stem.
Daarnaast heb ik altijd alles van mijn ouders moeten eten, A-L-L-E-S (ik denk ik spel het even voor de analfabeten), tot kotsen aan toe. Bovendien ben ik verder een innerlijk rijk persoon gezien mijn geweldige opvoeding. Beweren dat dit aan mijn ouders/opvoeding zou liggen is zo’n ondoordachte bevooroordeelde opmerking dat de personen die deze maken misschien in dat opzichte ook wel opgevoed zouden mogen worden. Ik ben 20+ en hoef geen educatief praatje over wat ik wel en niet moet leren eten. Als ik het vies vind dat eet ik het niet, zo simpel is het…….. en waag het eens aan mijn ouders te komen! (Oja ben niet bang dat ik echt agressief wordt, ik heb geen armspieren en weeg minder dan toen ik 15 was)
De weg vinden is een groot probleem voor mij. Ja ik heb een vagina dus gezien dat feit zou ik ook slecht mogen zijn in het lezen van een kaart, maar bij mij is het echt erg…echt erg. Ik ben een keer van België naar huis gereden – knap hè? – om vervolgens naar huis te bellen dat ik in Duitsland was beland. Ook ben ik laatst aangekomen in het dorpje Waver –1 uur van mijn huisje in A’dam af – terwijl ik naar een vriendinnetje fietste die 5 min bij me vandaan woonde. Ik ben hier gewoon niet zo goed in. Dit heb ik al geaccepteerd toen ik op jonge leeftijd zelfs de weg naar mijn mammertje in winkels niet kon terugvinden. Hoewel dit een kwestie is, die voor mijzelf ook niet helemaal prettig is, doet de de-stimulerende houding van mijn omgeving het ook niet echt veel goed. ‘Hoe kun je dat nou niet weten?’ ‘Hoe kun je daar nou verdwalen?’……

Als laatste wil ik nog een stukje wijdden aan mannen (hoi mannen!). Ik geloof niet in bindingsangst of ‘regels’ omtrent de omgang met mannen (na 1 dag pas terug smssen, zijn penis geen naam geven etc.). Het feit dat ik incapabel ben in flirten en leidt aan enorme relatie-incontentie zie ik ook niet als een disfunctionaliteit van mijzelf, maar als iets wat ‘ooit wel komt’ en gewoon bij mij hoort. Het is mijn omgeving die dit juist ziet als iets wat niet normaal is….zij doen het immers anders en hoe zij het doen is de juiste manier…toch?

Als ik in mijn eentje ben, ben ik super zeker van mezelf, dan doe ik naakte dansjes voor de spiegel, kook ik wat ik lekker vind, zing ik heel hard en niet eens zo lelijk mee met The Beatles en raak ik de weg kwijt zonder dat dit me iets uitmaakt. Het is echter mijn omgeving die ervoor zorgt dat ik onzeker wordt, dat ik twijfel aan mijzelf en me afvraag of ik misschien inderdaad een incompetente, verdwalende viesneus ben die ernstige bindingsproblemen heeft.

to be continued…..

Het schijnt dat Michael Jackson op brute wijze om het leven is gebracht door zijn dokter. Dat zeggen bronnen althans en bij het zien van de kwaadaardige man op de foto dachten vele met mij ook echt dat hij deze brute daad had gepleegd. Uiteindelijk zijn er zelfs ‘zogenaamde’ feiten aan het licht gekomen, waarin gesteld wordt dat deze man in kwestie – Dr. Conrad Murray – het verkeerde en uiteindelijk dodelijke medicijn bij de King of Pop heeft toegediend.

Deze inleiding klinkt natuurlijk uiterst serieus en ik durf ook te geloven dat 90% van de wereldbevolking, die de beschikking heeft tot deze informatie, ook werkelijk gelooft dat Michael Jackson om het leven is gebracht en dat hij zonder toediening van dit ‘dodelijke’ medicijn 95 jaar was geworden. De werkelijk feiten over de bijzonder slechte gezondheid van MJ worden echter totaal genegeerd, om de mythische status van deze superheld te behouden. Dat deze oorspronkelijk bruine kroesharige man uiteindelijk WIT was en sluik zwart haar had, dat hij geen neus had, meerdere operaties heeft ondergaan en een bmi had van 15,8 (hij woog ongeveer 50 en was 1.78 m) dat wordt gewoon eventjes vergeten. Bovendien werd hij zijn hele leven achtervolgd door camera’s en bestond zijn leven de laatste paar jaar vooral uit het verdedigen van zijn aanklagen op kindermisbruik in de rechtbank.

Ik zeg natuurlijk niet dat Michael J. werkelijk kinderen heeft misbruikt of een baby over een balkon heeft gehangen (oh shit..zijn hier foto’s van) en zeg ook niet dat Dr. Murray niks met Michaels dood te maken heeft, maar ik probeer alleen maar te zeggen dat soms dingen gewoon gebeuren omdat ze gebeuren. MJ’s muziek mag dan wel werelds zijn en ook ik voel me he-le-maal kinky als ik ‘Thriller’ hoor, geil mee met ‘Ben’ en probeer tevergeefs de hoge C te halen bij ‘ABC’….maar hij was niet onsterfelijk. Ook Michael Jackson poept. Zoals veel dingen in het leven – het spijt me voor deze serieusheid en het gebrek aan piemels in deze blog – zijn sommige dingen nou eenmaal zo, omdat ze zo zijn. Mensen lijken blind te worden als iets niet aansluit ben hun verwachtingen of ideeën. MJ was the King of Pop en kon onmogelijk een ‘natuurlijke’ dood sterven op zo’n ‘jonge’ leeftijd. Eigenlijk kon hij onmogelijk een natuurlijke dood sterven in het geheel, gezien zijn bovennatuurlijke status.

Hoe dan ook, de media gaan er waarschijnlijk alles aan doen om te zorgen dat de dood van MJ in Murray’s schoenen wordt geschoven, of hij het nu gedaan heeft of niet. Want als iets de pijn kan verzachten, dan is het wel te blijven geloven in de mythische status en bovennatuurlijke krachten van deze zanger, die letterlijk en figuurlijk gekneed werd door het leven in showbizz.

Ik heb enkele van jullie waarschijnlijk al gestalkt met vragen en hulpkreten mbt Sydney, maar gezien mijn blog toch een aantal lezers bereikt die ik in mijn dagelijkse verbale communicatie niet bereiken kan, bij deze even het volgende – uiterst serieuze – bericht:

Zoals de ontzettend trouwe lezers wel zullen weten ga ik (samen met mon amie) volgend jaar februari down under om daar te studeren aan de Universiteit van Sydney (voor de niet trouwe lezers…foei) ! Nu onze inschrijving op de post is gegaan moeten we het volgende punt regelen: een huis! Op dit moment worden ons plekken op de campus aangeboden, super vet natuurlijk, maar de huur van deze kamers bedraagt ongeveer 600 euro per maand…wat voor ons allebei enigszins onbetaalbaar is. Daarom zijn we op zoek naar een huisje/kamer in Sydney, het allerliefst voor ons tweeën natuurlijk.

Omdat we over vier maanden al vertrekken en we alle zoek-hulp kunnen gebruik vroeg ik me af of jullie misschien nog mensen kennen die bijv. in Sydney zijn geweest, in Sydney wonen, naar Sydney gaan etc.! Echt alle beetjes helpen zodat we wat contacten hebben die ons daar misschien verder kunnen helpen! Het liefst mailadressen of contactnummers/Facebookpagina’s enz.

Alvast heel erg bedankt!

Liefs,

Juut & Mur.

Mijn oma is een lieverd, 92, lichtelijk kreupel en vol mooie rimpels, maar geestelijk nog humoristischer dan mijn eigen papa….dit is niet zo’n goede vergelijking trouwens…Anyway, ik zie mijn oma’tje niet zoveel; eigenlijk bijna nooit. En hoewel ik er nooit echt bij heb stilgestaan is dit totaal mijn eigen schuld.

Vroeger gingen we nog wel eens met papi en mami chulo naar oma, voornamelijk om Boggle te spelen en de halve kast aan junkfood leeg te eten, maar nooit echt voor oma. Ik weet dat dit cru klinkt, maar als tietloze junior besef je nog niet dat je oma eigenlijk je vaders moeder is…en dat deze persoon in veel gevallen een super belangrijke plaats in iemands leven heeft. Nog belangrijker, het totale bewustzijn ontbreekt bij mini kinderen over het feit dat er uiteindelijk slijtage kan optreden naarmate mensen ouder worden.

Terwijl ik nu langzaamaan besef dat ik nooit echt mijn best heb gedaan voor oma, begint ze inmiddels geestelijk flink achteruit te gaan. Dementie, schijnt deze ziekte te heten, terwijl ik liever het gewoon als ‘ouderdom’ bestempel. Ik wil hiermee niet zeggen dat iedereen dagelijks een uur durende ‘appreciatie-sessie’ met zijn/haar grootouders in moet lassen of dat je al je familieleden ineens moet gaan knuffelen…daar wordt ook niet iedereen blij van. Wat ik eigenlijk duidelijk wil maken is dat het beter is te genieten van elk moment dat je hebt met je lieverdjes, want voordat je het weet raken ze bevriend met Arnie Alberts.

Dat woord heb ik nog nooit gezien
heeft het wel bestaan?
Of is het uit het aller niets
plotseling ontstaan?

Het is geen kip of vogeltje
geen poepje, fiets of bel
geen auto, huis of koffiemok
ach, was het dat maar wel.

De laatste tijd als ik lees
een wetenschapsfilosofisch praatje
leef ik niet mee, krijg ik geen lach,
maar zweet ik tot aan m’n naadje.

Mijn ambiguïteit in schrijven
begrijpt iedereen maar net
maar postulaat en aprocatief
maken mij een eclant sujet.

Kwantummetafysica
incommensurabiliteit
rapaille, poep met tietjes
sorry, meer wil ik niet kwijt.

Misschien niet onbegrijpelijk,
maar zeker niet normaal.
Wat voegen deze woorden toe
aan de Nederlandse taal?

Onbegrijpelijke woorden
bedoeld voor filosofische zielen.
Mijn blogje is lekker voor iedereen
dus ook voor imbecielen.

Gezien het heuglijke feit dat ik hoogstwaarschijnlijk over 5 maanden dit schijtweer verlaat voor het Australische landschap om daar mijn studie te vervolgen aan de Universiteit van Sydney, heb ik besloten een nieuwe blog te maken. Judgejudy blijft natuurlijk bestaan, maar omdat ik ook graag Engelstalige verhalen typ en ik mijn huidige nostalgische blog niet wil volspammen met seksloze reisverhalen, komt er dus een nieuwe wordpress-blog aan.

Ik zit alleen met een klein probleempje waar ik jullie (mijn 3 trouwe lezers’) hulp voor nodig heb: de naam. Gewoon; iets origineels, iets wat met reizen te maken heeft (niet per definitie met Australie, gezien mijn drang nog HEEL veel te reizen) en iets wat makkelijk in de mond ligt (excl. piemels).

Dusss astublieft kindertjes: mail, sms, schreeuw jullie originele blognamen, of plaats een reactie op deze blog en laat mij weten hoe mijn volgende blog moet heten!

Alvast dank

Snuggles!

Juut

Op dit moment heb ik bij navraag de volgende opties gekregen:

•              journeyjudy

•              aussiejudy

•              juutintheoutback

•              judethetasmaniandevil

•              judylikesgoingdownunder (haha)

•              judysjournal

•              Judyisgoingdownandunder

•              Judythetazzmaniandevil!

•              Judyroadrunner..miepmiep..mjjjjaaaaaaw!

•              dezekeergaathetnietoverpiemels.wordpress.com

•              muffiepage.com

•              en tevens mijn persoonlijke favoriet: Viezevuilejaloersmakendenichtdiemidlifecrisisoomsbakkenvolmetafgunstbezorgtdoorzelflekkerdownunder dejongeenmodernetwintigeruittehangenvoorwiedevrijheidendewereldogenschijnlijkaanhaarvoetenligt

dusbekijkjijhetmaarmooimetjeklotevraagoveroriginelenamenenbedenkermaarmooizelfeenterwijlikhiermet

premierruttehollandsgottalentenenbassieenadriaanmoetzientedealen.worldpress.com

Vroeger was ik groot fan van Commissaris Rex. Voor de jongeren onder ons, die helaas niet van deze onmogelijk goede serie hebben kunnen genieten, het is een soort CSI maar dan veel slechter, Duits Oostenrijks, zonder special effects en met een wonderbaarlijke herdershond.
Ik was een jaartje of tietloos en genoot van de enkele keren dat ik ‘laat’ op mocht blijven en met chipjes op de bank naar commissaris Rex mocht kijken. Bovendien vond ik de hoofdrolspeler Richard Moser best wel heel stoer en vond ik niets leuker dan een lieve herdershond die levens redde en misdadigers opspoorde.

Inmiddels is alles anders. Naast het feit dat ik nu inzie dat Moser meer leek op een dikke lesbische versie van Harry Potters ‘professor Sneep’ weet ik inmiddels ook dat de echte naam van de herdershond in kwestie Reginald is….my penis just went numb. Uiteraard is dit niet waar ik het met jullie over wil hebben kindjes. Reeds hebben wij helaas vernomen dat de hedendaagse maatschappij niet terugdeinst voor geweldplegingen tegenover politieagenten. Anywayss, na de rellen in mijn geliefde Londen en de vele aanvallen op politieagenten de laatste tijd, werd ik aan het denken gezet. Al deze rellen worden bestreden, al het geweld tegen politieagenten wordt pertinent afgekeurd en bestraft, maar er wordt niet en NOOIT gekeken naar de achterliggende frustratie en de oorzaak….waarom vinden deze geweldpleging naar de ‘beschermers van de burgers’ plaats?

Nu keur ik geweld nooit goed en als er iemand onrechtbestrijder nummer 1 is zou willen zijn dan ben ik het wel, maar in veel gevallen kan ik de frustratie en geweldpleging enigszins begrijpen…..gezien ik namelijk (bij voorbaar mijn excuses) een stronthekel heb aan politieagenten.

Ik weet het, vooroordelen, overhaaste generalisatie en al die shit, maar geef mij 1 agent die niet de agressie in mensen naar boven haalt en ik neem mijn woorden terug. Deze grove mening is gebaseerd op 20+ jaar persoonlijke ervaring en verhalen van lieverdjes die ook onverdiend zijn aangepakt! Ik heb vrienden gehad die uren onschuldig vast hebben gezeten, omdat ze toevallig op een brug stonden waarvan mogelijk stenen werden geworpen en baseer mijn mening op veel andere (persoonlijke) verhalen, televisie- en internetbeelden. Ook put ik mijn lichte haat uit een persoonlijke ervaring van een tijd geleden; 1,5 vastzitten en uitgekafferd worden, omdat ……….achja; een misverstand.

Hoewel ik de details van dit ‘misverstand’ jullie zou besparen, wil ik wel kwijt dat ik zodanig werd behandeld dat ik – een persoon die zelfs te beleefd is om scheten te laten in de Albert Heijn – zin had deze agent in kwestie totaal met de grond gelijk te maken. Ook op televisie en internet zijn beelden te zien van de manier waarop agenten omgaan met burgers en criminelen. Het lijkt wel alsof agressief gedrag wordt uitgelokt door deze zogenaamde ‘burger beschermers’, alsof ze genieten van de macht die ze hebben over mensen.

Jullie mogen het best oneens zijn lezertjes, ik schrijf mijn blogs zeker niet om mensen te pleasen, maar hoe fucking moeilijk is het om mensen op een aardige manier te benaderen? Ik zeg niet dat je verkrachters moet gaan aaien – oprechte criminelen mogen van mij ook neergezwaffeld worden – , maar agressie versterkt in veel gevallen alleen maar agressie. Het lijkt me dan ook wel eens fijn als niet de opstandelingen en verzetstrijders met harde hand worden bestreden, maar ook de houding van politieagenten (in Nederland) wordt aangepakt. Dus agenten van Nederland, find your inner Rex! Ik weet zeker dat er diep van binnen een lieve trouwe herdershond in jullie schuilt die niet agressie, maar pure liefde uit de mens wil halen.

An officer and a gentledog.